دانستم ای فلانی در عشق ناتوانی بیهوده جان خود را هم به لب رسانی حُسن تو در نصاب حد کمال باشد ترسیده ای فراان راه وفا ندانی گر شمع ایستاده تا لحظه های اخر پروانه ای اگر تو ما را ز خود نرانی عاشق کشی نباشد در رسم پادشا هانشاید نخوانده باشی ایین خسروانی چون حس کنی خطر رااز عشق میگریزی پا های خسته ات ر ا تا دور می دوانی عشق و خطر همیشه همراه و همزبانند پرسش کن از جوان و ایام نوجوانی این غمزه ها که دیدم گاهت به راه باشد د ر عشق نامرادی در عشق نیمه جانی

دنیا و اخرت با هم است و باید انسان از لذایذ و نعم مادی ومعنوی به اندازه خود بهره ببرد ایزد تعالی فرمود و لا تنس نصیبک من الدنیادر عشق هنوز خام و مستیبا دلبرکان چرا نشستی دل جای همان رفیق اعلاست نه جای رفیقکان زیبا ست دل نیست سرای رفت و امد سودا نه و دخل نه در امد این بوته زرگری است هشدار پیغام به دلبری است هشدار دل جای هنر بود نه مستیدل مر کز عشق و حق پرستی این جام جهان نمای هستی است دل اینه خدا پرستی است عاشق نخورد فریب ناکس دست رد و گفته با عدو بس دل نیست حریف زورخانهمحتاج بود به اشیانه محتاج پناهگاه باشد محتاج یکی نگاه باشد ادم اگرش بود نیایش البته نیا ز با نوازش دل جای رفیق زندگانی است محتاج پیام اسمانی است دنیا و لذایذ جهانی هم عشق و مراد جاودانی دنیا و اخرت با هم است و باید انسان از لذایذ و نعم مادی ومعنوی به اندازه خود بهره ببرد ایزد تعالی فرمود و لا تنس نصیبک من الدنیادر عشق هنوز خام و مستیبا دلبرکان چرا نشستی دل جای همان رفیق اعلاست نه جای رفیقکان زیبا ست دل نیست سرای رفت و امد سودا نه و دخل نه در امد این بوته زرگری است هشدار پیغام به دلبری است هشدار دل جای هنر بود نه مستیدل مر کز عشق و حق پرستی این جام جهان نمای هستی است دل اینه خدا پرستی است عاشق نخورد فر

رحیمی گمانم تو از عاشقانیولیکن ز ابراز ان ناتوانی چو بیمار ها میزنی خویشتن را به خود باز ازار ها میرسانی رها کرده دلرا ولی در تلاطم جز اشک و جز حسرت نداری زبانی بسرعت رود قافله رو به مقصدتو بنشسته و خویش را میتکانی دروغی که گفتی نکردیم باورتکان داده ای فک و شاید دهانی از این خود زنی و به اتش فکندن توانی به یک لحظه خود را رهانی از این کار های به دور از مروت نشد اعتباری ، نماند نشانی